The Amy Winehouse Band is de oorspronkelijke band van Amy Winehouse, onder leiding van haar langdurige muzikaal directeur, bassist en goede vriend Dale Davis, en met de getalenteerde jonge zangeres Bronte Shandé. Met toevoeging van nieuwe en deels niet eerder vertoonde beelden op het scherm, brengt The Amy Winehouse Band een volledig authentieke herinterpretatie van het unieke geluid van Amy Winehouse.

Amy Winehouse, de grootste vrouwelijke stem ooit uit het Verenigd Koninkrijk, en voor velen de meest invloedrijke artiest van haar generatie, wordt gemist door alle liefhebbers van haar muziek. Deze bijzondere show is een eerbetoon aan haar legendarische carrière, met de muzikanten en bandleden die haar het beste kenden. Ze stonden naast haar op podia over de hele wereld en hebben bijgedragen aan het creëren van haar tijdloze geluid, zowel op het podium als in de studio.

The Amy Winehouse Band vertolkt alle hits van Amy, waaronder onvergetelijke nummers als ‘Rehab’, ‘Valerie’, ‘Back To Black’, ‘Love Is A Losing Game’, ‘Tears Dry On Their Own’ en ‘I’m No Good’.


Doctor Millar (aka Seán Millar) ought to need no introduction, particularly in Dublin, his home city. He’s a remarkable singer-songwriter and ‘theatre maker’ who has rightly notched up massive praise for his albums and theatrical projects. The Irish Times called him ‘the poet laureate of Dublin’s dark side, an Irish national treasure’, while Hotpress praised him as ‘Ireland’s greatest songwriter’, and for the RTÉ Guide ‘he remains Ireland’s best lyricist’. But yet his music has never been commercial. As he says “My first solo album The Bitter Lie (1997) was probably the best-reviewed Irish album that year, but it sold fuck all – nobody bought it! But elite hipsters still come up to me in bars and say it was the best Irish album of all time!”.

So what went wrong? Many people never got to hear his songs because they were rarely played on the radio or TV in Ireland, let alone the rest of the world. He was presumably considered too shocking or original. And he wasn’t helped by an incident when he was booked on a major RTÉ radio show when The Bitter Lie was released and he was chatting to the presenter. “It was 11AM on a Sunday morning, and the main listenership was people in their cars coming home from mass. I started playing, and he said ‘what were you doing last night?’, and the line came out ‘last night I made love with your wife in your bed, again’ (the opening to You’re Not Paranoid). I just imagined all those farmers crashing into ditches….”

Seán’s lyrics can be more startling than those of any punk band, but his aim is to tell stories of everyday lives, unexpected as these might be. His influences include both that classic Irish band Planxty and The Velvet Underground, and he sees himself as “a folk musician doing punk rock’n’roll stuff. Part of the folk tradition is telling the stories of one’s own time. The folk tradition also offered a sort of ant-showbiz performance thing that I loved. An honesty of expression, a way of being with an audience that didn’t feel like lying”.

That debut album proved that he was a great story-teller, often matching easy-going melodies matched against bravely original lyrics. It also included the bravely honest Alcohol Problem, and Saint Stephen, a beautifully-observed song about a man who becomes a priest because it seems there’s nothing else he can do (‘you’ve no particular talent, but nobody seems to mind. You’re a priest, Stephen’). Later songs included Donna Quixote (from The Deal, 1998), which is “a short story about a vain man and a beautiful woman” and sounds like a poignant Leonard Cohen ballad. You Just Can’t Let Things Go (from Always Coming Home, 2002) is a thoughtful piece about ageing and changing values, while Ruining Everything (2022) includes the upbeat Communion Money, “a celebration of love for my family”. The album includes contributions from the great Dónal Lunny (of Planxty fame) and “one of the great Irish musicians of all time. He was only supposed to be there for one song but ended up playing on a few because he liked the stuff. I was thrilled”.

Doctor Millar’s own story is as intriguing as his songs. After graduating from University College, Dublin with a degree in English Literature he headed to London to join friends who had moved there, and started a band, Doctor Millar and the Cute Hoors. They became a cult success in the UK, Switzerland and even Sicily, but then it all went wrong as “major labels saw us and expressed interest, then one by one started to pull out”. Seán ended up “working as a grill chef and trying to drink myself to death”.

Back in Dublin, the brilliant reviews for his first solo album didn’t help pay the bills. He was now happily married but “really struggling”. So he began to work as a community musician, hired by different organisations and using music to help solve social issues. He worked with young people who had been in court and told to do training in the arts. He worked with a community group in an area “with massive drug problems”, and another that helped women who had just come out of prison. Many of his projects involved community-based performance pieces, mixing music and theatre – and he went on to create much-praised music and theatre work for a far bigger audience.

Silver Stars told the stories of older gay Irishmen, based round interviews Seán had made in Ireland and New York, and the aim was to surprise and show that “these are extraordinary people having extraordinary lives”. Staged by Dublin’s celebrated Brokentalkers Theatre Company, the show played at the Bealtaine Fesival in 2008 and the Dublin Theatre Festival in 2009 and was then performed in New York, Paris, Finland and New Zealand. His second collaboration with Brokentalkers, The Blue Boy (for which he was musical director and provided the “dark, minimalist score”), was also a hit and toured widely in Europe. His many later theatre projects have included two shows that he wrote and directed himself, himself, including The Last ten Years, made with a group of recovering addicts and exploring the drug trade and the lives of Afghan opium farmers.

He says that “theatre is what I have lived on and raised my family on for the last twenty years” but his work as singer-songwriter “is the closest thing to my heart”. He has never stopped writing songs, and his musical adventures have included collaborations with his close friend Nick Kelly. They played together in the 5-piece Unelectables, reviving their punky roots, and are back together in Dogs, who play together as a duo “if nobody else can make it”. And they are doing rather well – they have played at Glastonbury for two years running and even had two singles play-listed on RTÉ.

But it seems extraordinary that so few people have heard that back-catalogue of massively-praised albums. “ I’d love for my albums to be better known”, said Seán. “That would be a dream of mine, for more people to hear them”.

It’s the very least he deserves.

(Robin Denselow, The Guardian)

“One of Ireland’s greatest songwriters” Hotpress“

“Millar is half Leonard Cohen and half Jarvis Cocker… he remains Irelands best lyricist” RTE Guide

“Full of honesty and integrity” The Journalist

“He is the poet laureate of Dublin’s dark side, an Irish national treasure” Irish Times

Wendy James

Transvision Vamp, onder leiding van de onweerstaanbare Wendy James, maakte eind jaren 80 furore in Engeland. Het duurde niet lang voordat de vonk oversloeg naar de rest van de wereld. Met de singles I Want Your Love van het debuutalbum Popart (1988) en Baby, I don’t care van opvolger Velveteen (1989) maakte de band een succesvolle cross tussen het alternatieve punkrock circuit en het grote publiek. Baby I don’t Care prijkte wekenlang in de bovenste regionen van de UK Singles Charts. Ook in Nederland werd het nummer een hit. Velveteen haalde de eeste plek in de UK Album Charts.

Drie albums maakte de band voor het MCA-label. In 1991 hield ze het voor gezien. Wendy James nam vervolgens als solo-artiest het door Elvis Costello geschreven album Now Ain’t The Time For Your Tears (1993) op dat het succes van Transvision Vamp niet kon evenaren. Bassist Dave Parsons ging spelen bij Bush.

En dan is het oktober 2021 en staan Wendy James en Transvision Vamp weer op het podium. Met dezelfde energie als 30 jaar geleden. Wendy’s stem heeft niets aan kracht ingeboet. Kortom: een ongecompliceerd avondje punkrocken!

Ellen Foley

Sinds ‘Paradise By The Dashboard Light’ (1977) kan niemand meer om Ellen
Foley heen. Direct na de release van Meat Loaf’s wereldhit ontstond er tumult
en rumoer: was de dame in de clip wel de echte zangeres? Nee, zo bleek. De
vrouwelijke stem was die van Ellen Foley. Net zoals op de rest van de nummers
op ‘Bat Out of Hell’. Haar naam was in één klap gevestigd.
Na haar Meat Loaf-periode zette de Amerikaanse zangeres het succes voort
met haar solo-album Nightout dat twee superhits voortbracht: ‘We Belong To
The Night’ en ‘What’s The Matter Baby’. Twee albums volgden waarna ze zich
stortte op haar werk met en voor anderen: van Joe Jackson tot The Clash, en
van musicals op Broadway tot filmrollen in Cocktail (met Tom Cruise) en Fatal
Ruim 40 jaar later kruipt het bloed waar het niet gaan kan en tourt de levende
rocklegende weer met haar band de wereld over. Natuurlijk ontbreken de hits

CLUB 1970

1970. The Beatles leveren hun laatste album Let It Be af. Jimi Hendrix overlijdt. Bridge Over Troubled Water, Déjà Vu en Woodstock staan bovenaan de albumjaarlijsten. 1970 is ook het jaar waarin Eric Clapton, Van Morrison en Neil Young misschien hun beste platen maken. Bob Dylan en The Band hebben een grote invloed op de popmuziek. En festivals als Pinkpop, Kralingen en Isle Of Wight worden voor het eerst gehouden.

Genoeg redenen om muzikaal 1970 te vieren. Eric van Dijsseldonk (momenteel in de theaters op toernee met Johan Derksen) omringt zich met de crème de la crème van de Nederlandse muzikanten die eerder speelde bij o.a. Bertolf, Henny Vrienten, Ellen ten Damme, Erwin Nyhoff, JW Roy, While My Guitar Gently Weeps (George Harrison Tribute) en Ricky Koole. Samen brengen ze een ode aan het moois dat 1970 voortbracht. Dylan, Clapton, McCartney, Lennon, Harrison, Star, Young, Hendrix… Ze komen tijdens de show allemaal voorbij. Aanrader voor clubs en festivals!

Eric van Dijsseldonk – zang/gitaar,
Theo Sieben – gitaar/zang,
Rob Geboers – hammond/piano/zang,
Bart Wijtman – bas/zang,
JJ Goossens – drums.


dyzack doet het weer! Opnieuw uitgevonden!
In de jaren 90 als solo-act en in bandformatie begonnen en furore gemaakt met optredens op o.a. Lowlands, het ontvangen van de zilveren harp en een discografie van zeven albums. In een tweede dyzack-leven vele solo-optredens op mooie festivals als Manana Manana, headliner in de Nederlandse clubs en support bij onder meer Bettie Serveert.
Daarnaast een nieuwe carrière begonnen als live-muzikant en componist voor diverse spectaculaire theatervoorstellingen van theatergroep Vis a Vis en de jeugdtheatergroep Meneer Monster.
Geïnspireerd, maar ook licht geïrriteerd door de conservatieve houding tegenover muziek in theater, roept de plicht om weer eigen muziek te laten horen. Erik Hofland alias dyzack alias jetkuboj, een alter ego in een alter ego. Voor de gelegenheid heeft dyyzack geheel eigenhandig een nieuw apparaat als instrument gebouwd dat er complexer uitziet dan de flaterfoon van Guust Flater. Klinkt ingewikkeld? Voor het overzicht brengt dyzack naast zijn nieuwe repertoire ook nog zijn oudere werk waarbij hij zang en gitaar combineert, zoals u het gewend bent.


Het was 2002 in West Londen dat broer en zus Stodart en broer en zus Gannon The Magic Numbers oprichtten. Vanaf het prille begin was de band gezegend met fans als The Chemical Brothers, Travis en Ed Harcourt, waarvoor ze in de Londen area support shows dedenOok bij indie label Heavenly Recordings speelde de band zich in de kijker, wat resulteerde in hun eerste albumrelease in 2005. Een uitgebreide wereldtournee volgde die de band naar Europa, USA, Japan, Australië en Nieuw Zeeland bracht.

Met hun tweede album Those The Brokes op zak speelde de band wederom over de wereld en stonden ze onder meer op Glastonbury 2007.

Het derde The Runaway (2010) en vierde album Alias (2014) volgden, waarna de band in 2015 tourde met MacAlmond and Butler.

In 2018 zag de meest recente plaat Outsiders het licht, waarmee The Magic Numbers in 2019 weer volop het live circuit ingaan. En gelukkig voor alle Nederlandse en Belgische fans zal de band – vijf jaar na hun laatste bezoek – ook in de Benelux te zien en te horen zijn.



John Davis vormde in 1993 samen met Lou Barlow de spil van de Amerikaanse indie lo-fi band The Folk Implosion. Begonnen als nevenproject van Barlow, die op dat moment speelde in Sebadoh, scoorde de band een hit met Natural One, afkomstig van de soundtrack van de film Kids. In 2000 zei Davis de band vaarwel en ging solo verder.

Naast zijn leven als muzikant, ontwikkelde Davis zich als activist. Hij staat op tegen zowel sociale misstanden als economische uitbuiting van mens en natuur. Tegelijkertijd geeft de literatuurwetenschapper les op een speciale school in Durham, US.

In 2017 neemt Davis samen met zijn begeleidingsband The Cidadas het album El Pulpo op dat lovende kritieken krijgt: “There’s something very special about the way he creates songs, as if he’s a pop specialist, combining notes as only he can…”,  “El Pulpo” is an electrifying record, the type that lingers in your mind before it’s had a chance to sink in…”. Het album verscheen in een gelimiteerde oplage op cassette en was binnen een mum van tijd uitverkocht.

The Citadas bestaat uit drie muzikanten op synth, vocals en laptop.


Roald van Oosten was de zanger, gitarist en liedjesschrijver van het Amsterdamse Caesar. Op het vermaarde Excelsior-label bracht de band in 1996 haar debuutalbum Clean uit. Samen met bands als Johan en Daryll-Ann bepaalde Caesar het alternatieve Nederlandse muzieklandschap van de tweede helft van de jaren negentig en speelt op alle grote podia en festivals, waaronder Lowlands en Pinkpop. In 1999 ontvangt de groep een nominatie voor een Edison.
Na zes platen kondigde Van Oosten c.s. in 2008 aan te stoppen.

Tegenwoordig richt hij zich (al weer enige jaren) op filmmuziek, theater en televisieproducties. Daarnaast blijft Roald actief als liedjesschrijver en releaste op V2 Records twee soloalbums: Oh Dark Hundred (2016) en A Stir Is In The Air (2017). In 2017 deed hij een aantal optredens, waaronder supports voor de Amerikaanse band Magnapop.